Dziś w pełni doświadczyłem na sobie czegoś, o czym od dawna wiedziałem, ale nigdy nie uświadomiłem sobie "na gorącym uczynku", mianowicie: na czym polega fenomen zachwycającej literatury.
Otóż w momencie obcowania z nią, nasz organizm poddaje się czysto fizjologicznym procesom: wykwitającemu uśmiechowi na twarzy, dreszczowi przechodzącemu przyjemnie przez skórę pokrywającą czaszkę, pochłaniającym oczom tak rozpędzonym przy wchłanianiu tekstu, że nic i nikt nie jest w stanie ich zatrzymać.
Przepiękne, zachwycające rzeczy - wbrew mojej wcześniejszej niewierze - znaleźć można i w najnowszej literaturze, a dowodem na to niech będzie ten przecudowny fragment powieści Monolok Pawła Sołtysa (Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2026):
(...) Kiedyś może nie było lepiej, bo kto to niby umie ocenić, ale inaczej było na pewno. No, żeby obliczyć, to by trzeba mieć taką maszynę, jak robili w fabryce mierników na Łopuszańskiej. Taką, żeby tam różne lata powrzucać, półki ze sklepów Uniwersamu z osiemdziesiątych i teraz te kolorowe z supermarketów, ludzi do cholery z ich szczęściem, nieszczęściem, ślubami, pogrzebami, na pewno jeszcze pączki te małe, co były na Paca, i teraz te donuty, co tu za rogiem otworzyli, figi ze stylonu i te nowe fikuśne z koronkowych paseczków, no, wszystko wrzucić, przemielić i żeby na koniec wyszedł z maszyny zadrukowany brystol: lepiej/gorzej i nad jednym z nich techniczny ptaszek. Orzełek spokoju z dwóch czarnych kresek. Ale tak to nie wiadomo, inaczej - na pewno. Bliżej różni ludzie byli. Bilet na Legię kosztował tyle, że można było butelek nazbierać, do skupu oddać i iść na mecz. A dziś? Stówę trzeba najmniej, to skąd te młode łebki, co biegają za piłką po szkole, mają co tydzień stówę wziąć? Musieliby się do złomiarzy podłączyć, i to na tydzień. (…)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz